Zasady przygotowania i przeprowadzania przyrzeczeń
Duchowej Adopcji w kościele

Zasadą jest, żeby główne składniki posłannictwa Duchowej Adopcji, którymi są
    •  rekolekcje poprzedzające przyrzeczenia adopcyjne
    •  przyrzeczenia Duchowej Adopcji
    •  nabożeństwa w obronie życia
    •  czuwanie przed Najświętszym Sakramentem w intencji obrony życia poczętego
    •  nabożeństwa na zakończenie 9-cio miesięcznej adopcji
odbywały się w kościele, wobec całej wspólnoty ludzi wierzących i na jej oczach po to, żeby
uwrażliwiać, zachęcać do wspólnej modlitwy, przywracać prawość sumień i wzbudzać
chrześcijańską miłość miłosierną.
Informacje o miejscu i godzinie rekolekcji poprzedzających D.A. powinny być publikowane na tablicach
ogłoszeń parafialnych, w parafialnej i diecezjalnej prasie i w ogłoszeniach po Mszach św. niedzielnych.
Podjęcie indywidualnego, osobistego zobowiązania adopcyjnego przez osobę adoptującą, rozpoczynają
zbiorowe przyrzeczenia w kościele, w czasie uroczystej Mszy św. lub Nieszporów w któreś święto
Matki Bożej i "Święta Młodzianków" (28 grudnia).
Poprzedzają je rekolekcje na temat zasad praktykowania Duchowej Adopcji oraz obrony życia
poczętego, które mogą być przeprowadzane w kościele, na trasie pielgrzymowania do któregoś
sanktuarium Matki Bożej, lub przez radio.
Przyrzeczenie duchowej adopcji jest "świadomą i dobrowolną obietnicą uczynioną Bogu, mającą
na celu dobro, możliwe i lepsze, wypełniane z cnoty religijności" (kan. 1191 par. 1 KPK), jest więc
ślubem - w odróżnieniu od określenia "przysięga", które jest wezwaniem Boga za świadka prawdy
(kan. 1199 KPK).
Przyrzeczenie duchowej adopcji jako "ślub" wygasa z upływem czasu wyznaczonego dla wypełnienia
obowiązku (KPK kan. 1194), to jest po 9 miesiącach od czasu złożenia przyrzeczenia.

Do uznania przyrzeczenia za ważne potrzebne są dwa warunki:
    •  ze strony przyrzekającego, obietnica musi być uczyniona rozważnie; z tej przyczyny konieczne są
        rekolekcje w pełni wyjaśniające istotę Duchowej Adopcji oraz kryteria podejmowania i wypełniania
        obowiązku, przedstawione adoptującemu;
    •  ze strony przedmiotu wymaga się, by miał charakter czynu dobrego w stopniu większym, niż tego
        wymaga wiążący wszystkich obowiązek.. Dotyczy to praktyk, które są dodatkiem do modlitw.
        (Dodatkową praktyką np. nie może być coniedzielna Msza św., ponieważ jest obowiązkiem
        każdego katolika).

Przyrzeczeniom duchowej adopcji w kościele powinno się nadawać uroczysty charakter i bogatą oprawę.
Z głównych wymogów liturgicznego ceremoniału można wymienić:
    •  homilię, którą wygłasza celebrans podczas Mszy św. i która powinna być tematycznie związana
        z obroną życia dzieci nienarodzonych i okolicznością Duchowej Adopcji;
    •  "inwokacje modlitwy wiernych" związane tematycznie z obroną życia. Wygłaszają je podczas
        Mszy św. osoby wybrane spośród grona osób przyrzekających;
    •  na chwilę przed wygłoszeniem roty przyrzeczenia, celebrans przekazuje przyrzekającym
        "Światło Życia" od Kościoła przez zapalenie świec osobom przyrzekającym od Paschału;
    •  przyrzekający klęcząc lub stojąc, z zapalonymi świecami, powtarzają za celebransem rotę
        przyrzeczenia.

___________________________

Liturgia uroczystych przyrzeczeń D.A. podczas Mszy św.

Po Ewangelii, OPIEKUN kandydatów Duchowej Adopcji, zwraca się do Celebransa:
Ojcze, obecni tu kandydaci, pragną podczas tej Eucharystii złożyć swoje osobiste przyrzeczenia,
które zapoczątkują Duchową Adopcję dzieci zagrożonych zabiciem w łonie ich matek.

CELEBRANS:
Przychylam się do waszej prośby, ponieważ, tym sposobem, pragniecie bronić życia nienarodzonych
dzieci, którym grozi zagłada. Niech przystąpią do ołtarza, żeby złożyć przyrzeczenia.

Cała grupa adoptujących podchodzi bliżej ołtarza.

CELEBRANS:
Pokornie prosimy Boga Ojca, aby nasze siostry i bracia mogli wypełnić swoje zobowiązania i tym
sposobem stać na straży życia poczętych, jeszcze nie narodzonych, dzieci. Prośmy Ducha Świętego
o dar wytrwania dla tych, którzy będą przyrzekać.

HYMN DO DUCHA ŚWIĘTEGO
- śpiew: "O Stworzycielu, Duchu, przyjdź"

CELEBRANS wygłasza Słowo Boże, które kończy, zwracając się do osób przyrzekających:
Drogie Siostry i Bracia. Będziecie stać na straży budzącego się życia ludzkiego. Poprzez szczególną
modlitwę i umartwienia pomożecie Kościołowi w walce z szatanem, namawiającym do zabicia dziecka
poczętego. Niech każdy z Was, posłuszny Duchowi Świętemu, który Was natchnął do tego duchowego
daru, bronił jednego "swojego dziecka".
Niech osłania je przed rękami zabójców; niech nad każdym adoptowanym dzieckiem będzie Wasza
modlitwa. Komunia św., post i ofiara, abyście w tym znajdowali radość i moc, i codziennie składali
przez Jezusa Chrystusa duchowy dar - Duchową Adopcję.

Po Słowie Bożym następuje PRZEKAZANIE ŚWIATŁA CHRYSTUSA osobom przyrzekającym.

CELEBRANS:
Przyjmijcie "Światło Chrystusa". Niech "Światło Chrystusa" chwalebnie zmartwychwstałego rozproszy
ciemności naszych serc i umysłów.

Celebrans podchodzi z zapalonym Paschałem do przyrzekających i zapala kolejno ich świece.

CELEBRANS:
Wysławiam Cię Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi,
a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobani e.

Rozpoczyna się złożenie przyrzeczenia Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego.
CELEBRANS odczytuje kolejne fragmenty przyrzeczenia, które adoptujący na głos powtarzają:

    •  Najświętsza Panno, Bogarodzico Maryjo, wszyscy Aniołowie i Święci
    •  wiedziony pragnieniem niesienia pomocy w obronie nienarodzonych
    •  postanawiam mocno i przyrzekam
    •  że od dnia ......................................
    •  w uroczystość ................................
    •  biorę w Duchową Adopcję jedno dziecko* którego imię jedynie Bogu jest wiadome
    •  aby przez 9 miesięcy, każdego dnia, modlić się o uratowanie jego życia
    •  oraz o sprawiedliwe i prawe życie po urodzeniu.
    •  Tymi modlitwami będą:
         - jedna Tajemnica Różańca św.,
         - moje dobrowolne postanowienia,
         - modlitwa, którą dziś po raz pierwszy odmówię.

"Panie Jezu, za wstawiennictwem Twojej Matki Maryi, która urodziła Cię z miłością
oraz za wstawiennictwem św. Józefa, Człowieka Zawierzenia, który opiekował się Tobą po urodzeniu
- proszę Cię w intencji tego nienarodzonego dziecka, które duchowo adoptowałem,
a które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady. Proszę, daj rodzicom tego dziecka miłość i odwagę, aby pozostawili je przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś. Amen".

CELEBRANS:
Módlmy się. Boże, Źródło Życia i Dobroci. Ty posłałeś swego Syna, Słowo Życia.
Wysłuchaj prośby nasze, a tych, którzy złożyli dzisiaj swoje przyrzeczenia racz pobłogosławić
i spraw, by przy pomocy Twojej łaski, dotrzymali tego, co przyrzekali.
Przez Chrystusa Pana naszego . Amen.

Następuje modlitwa wiernych przygotowana przez przyrzekających.

___________________________

Różne rodzaje adopcyjnego zaangażowania

Duchowa adopcja dziecka poczętego zagrożonego zagładą jest dobrym i społecznie pożytecznym dziełem.
Dla jej prężnego i harmonijnego rozwoju wymagane jest współdziałanie trzech podmiotów: osób
adoptujących, animatorów oraz krzewicieli idei, pod opieką osób duchownych.

ZAANGAŻOWANIE SIĘ ADOPTUJĄCEGO ma przebieg następujący:
Pewien chrześcijanin dowiaduje się o nowej nieznanej mu inicjatywie dotyczącej obrony życia dzieci
nienarodzonych. Wypowiedź głosiciela bardzo go poruszyła, ponieważ jest człowiekiem wrażliwym,
a być może ma jakąś udrękę sumienia, związaną z jego własnym problemem. Zaczyna głęboko rozważać
możliwość swojego osobistego zaangażowania się. Czy dotrwa w modlitwie przez 9 miesięcy, czy nie
złamie złożonego Bogu przyrzeczenia? Wreszcie zdecydował się podjąć Duchową Adopcję.
Potem, to już codzienna modlitwa i praktykowanie w intencji nieznanego dziecka.
Oddanie cząstki swojego dobra maleńkiej niewinnej istocie. Gdy do końca wypełnił adopcyjną obietnicę,
odczuł satysfakcję z dobrze spełnionego uczynku.i postanawia kontynuować cyklicznie adopcje duchowe,
co raz nowych nieznanych istot ludzkich, czując się ich dobroczyńcą.
Od niego wkrótce o podejmowanych adopcjach dowiedział się pewien jego przyjaciel.
Chciałby również zaangażować się, ale pracuje na morzu, już wkrótce wypływa w rejs i nie będzie
mógł złożyć w kościele swojego przyrzeczenia w sposób uroczysty. Ktoś kompetentny wyjaśnia mu,
że w takim przypadku swoje przyrzeczenie może złożyć prywatnie przed Krzyżem lub świętym Obrazem
w dowolne święto. Z takiego przywileju mogą korzystać osoby w sędziwym wieku, obłożnie chorzy,
niepełnosprawni słabo poruszający się itd . Ów przyjaciel skorzystał z takich możliwości i od 2 miesięcy
wypełnia swoje chwalebne zobowiązanie.

ANIMATOREM DUCHOWEJ ADOPCJI jest osoba, która Duchową Adopcję w parafii, lub w innych
miejscach - zaszczepia, asystuje w liturgii przyrzeczeń, głosi również słowo objaśniające istotę posługi,
warunki praktykowania, i informuje kandydatów jak mają postępować podczas liturgii przyrzeczeń.
Jest też przewodnikiem zbiorowej modlitwy oraz organizatorem parafialnej wspólnoty: rodziny Duchowej
Adopcji.

KRZEWIENIE DUCHOWEJ ADOPCJI polega na rozbudzaniu inicjatywy, na jej upowszechnianiu,
utrwalaniu w stałych terminach przyrzeczeń oraz na ochronie zasad ideowych przed deformacją
ze strony pseudoreformatorów oraz na zabezpieczeniu przed zniszczeniem.
Zasięg i zakres tych czynności, środki działania, predyspozycje krzewicieli, ich wiedza i doświadczenie
składają się na całokształt zaangażowania krzewicielskiego.
Z ważniejszych czynności w tym zakresie należy wymienić działalność misyjną w kraju i za granicą,
informację, wydawnictwo małych form i kolportaż, publikacje w mediach, organizowanie rekolekcji
formacyjno-szkoleniowych dla animatorów Duchowej Adopcji, starania o powoływanie parafialnych
kół zwolenników Duchowej Adopcji, zachęcanie ks. proboszczów parafii do włączania nabożeństw
w obronie życia i Duchowej Adopcji w program liturgii nabożeństw parafialnych .
Ustalenie stałych terminów przyrzeczeń D.A. stwarza szanse na cykliczne i długie praktykowanie
inicjatywy w parafii.

___________________________

Cele i skutki wypływające z praktyki Duchowej Adopcji

Duchowa Adopcja jest doniosłym dziełem w promocji obrony życia i przez swe wielorakie oddziaływanie
prowadzi do przywrócenia zakłóconego ładu moralnego wśród ludzi, a mianowicie:

1. Jest apostolską posługą, która wstawia się za ocaleniem życia nienarodzonych dzieci zagrożonych
    zagładą - jest "parasolem ochronnym" modlitwy, postu, ofiary i wyrzeczeń.

2. Jest zadośćuczynieniem za popełniony grzech dzieciobójstwa, który jest grzechem śmiertelnym.
    Duchowa Adopca przywraca spokój sumienia penitentom.

3. Uświadamia szerokie rzesze społeczeństwa o odpowiedzialności za dar płodności, to znaczy
    za poczęcie nowego człowieka.

4. Uwrażliwia na wartość życia ludzkiego, które prowadzi do społecznej akceptacji świętości życia
    ludzkiego i poszerza krąg zaangażowanych obrońców życia.

5. Modlitewne zaangażowanie i praktyki adopcyjne rozwijają i rozbudzają w adoptującym cnotę
    miłości miłosiernej, zbliżają ludzi do Boga i przywracają wiarę w Boga.
    Duchowa Adopcja jest praktyką miłości miłosiernej skierowaną do człowieka bezbronnego,
    potrzebującego pomocy w walce o życie.
    Osoba adoptująca spełnia zaszczytny akt ofiary: choć tego dziecka nie widzi, nie przytuli,
    nie przygarnie do serca - broni jego życia.
    Panie Jezu, daj rodzicom tego dziecka miłość i odwagę, aby pozostawili go przy życiu i pozwolili mu
    spełnić Twoją świętą wolę - prosimy w codziennej modlitwie adopcyjnej.

___________________________

Działalność animacyjna Duchowej Adopcji

W czasie uroczystości przyrzeczeń Duchowej Adopcji podczas Mszy św. w kościele, osobami składającymi przyrzeczenia opiekuje się animatorka względnie animator, którzy asystują przy ślubowaniu.

Na czym polega ich działalność animacyjna?
W działalności tej, dają się wyróżnić cztery etapy realizacji: zaszczepianie Duchowej Adopcji
w parafii (również w zakonach, w seminariach duchownych, w szkołach, na pieszych pielgrzymkach),
obsługa uroczystości przyrzeczeń w kościele, utrwalanie Duchowej Adopcji w parafii
(w stałych terminach przyrzeczeń, w nabożeństwach, spotkaniach w kole parafialnym D.A.)
oraz upowszechnianie inicjatywy poza własną parafią.

ZASZCZEPIANIE DUCHOWEJ ADOPCJI W PARAFII
Animator rozpoczyna zaszczepianie Duchowej Adopcji w parafii, od próby uzyskania przychylności
księdza proboszcza dla nieznanej mu jeszcze inicjatywy.
Wcześniej jednak powinna tym tematem zainteresować jakąś grupę osób z parafii, z jakąś
parafialną wspólnotą i otrzymać obietnicę podjęcia się adopcyjnego obowiązku.
Potem razem z tymi osobami stara się wyjednać zgodę proboszcza na zorganizowanie, w najbliższe
święto Matki Bożej, uroczystych przyrzeczeń dla tej grupy wiernych. Przedstawia też temat homilii,
do wygłoszenia przez celebransa podczas uroczystej Mszy św.
Jeśli uzyska zgodę ks proboszcza, ma otwartą drogę do dalszej działalności animacyjnej;
jeśli natomiast ks. proboszcz odmówi, animatorka nie powinna nalegać, lecz spróbawać z taką samą
propozycją udać się do innej parafii.

OBSŁUGA PRZYRZECZEŃ
Animatorka, na tym etapie, czyni starania aby uroczystościom przyrzeczeń nadać bogatą oprawę
liturgiczną, by przyrzeczenia złożyła jak największa liczba osób, na oczach bardzo licznie zgromadzonych
wiernych, z okazji ważnych uroczystości kościelnych.
W tym celu przygotowuje świece, omawia z celebransem program liturgii, a wcześniej jeszcze,
na parafialnej tablicy ogłoszeń, zamieszcza interesującą i zachęcającą informację o mającej się odbyć
uroczystości przyrzeczeń adopcyjnych. Również w ogłoszeniach parafialnych po Mszach św. poprzedniego
tygodnia, powinny być podawane informacje o mających się odbyć przyrzeczeniach.
Podczas celebry przyrzeczeń, animator przekazuje wiernym informacje związane z Duchową Adopcją
Po uroczystości przyrzeczeń animator organizuje spotkanie wspólnotowe adoptujących, podczas którego usiłuje zapoczątkować wspólnotowe spotkania parafialnego koła D.A. Takie spotkania prowadzić powinien
animator pod opieką wyznaczonego przez ks. proboszcza kapłana. Program spotkań wspólnotowych
może m.in. obejmować poradnictwo w zakresie praktyk adopcyjnych, nabożeństw w obronie życia,
nauk i formacji duchowych w oparciu o tematy D.A., tematy związane z rodziną, małżeństwem które
można znaleźć w naukach Katechizmu Kościoła Katolickiego, dzielenie się Bożonarodzeniowym
Opłatkiem, i Wielkanocnym jajkiem itp.

UPOWSZECHNIANIE
Najskuteczniej, można upowszechniać Duchową Adopcję zaszczepiając ją w kilku innych parafiach,
poza własną. Można to robić wprowadzając we wszystkie czynności animacyjne nowego kandydata-
-animatora z tejże parafii. Czynności te polegać będą na świadczeniu pomocy w głoszeniu słowa
(dostarczenie referatu nt. obrony życia, i kryteriów Duchowej Adopcji), wyjednywaniu przychylności
ks. proboszcza dla zaszczepiania inicjatywy w jego parafii itd.
Animator może upowszechniać Duchową Adopcję publikując artykuły na jej temat, w mediach,
publikując świadectwa własne i obce o owocach działalności adopcyjnej
Dla poprawnego wypełniania swoich obowiązków animator Duchowej Adopcji powinien posiadać
odpowiednie predyspozycje osobowe:
    •  mieć poprawną formacje religijną
    •  posiadać zdolność głoszenia słowa
    •  posiadać wiedzę nt. obrony życia nienarodzonych, ogólną orientację dot. medycyny prenatalnej,
        znać problematykę Duchowej Adopcji, stanowisko Kościoła w sprawie ochrony macierzyństwa
        i rodziny (wiedzę taką można zdobyć posługując się Katechizmem Kościoła Katolickiedgo)

REGULACJE PRAWNE KODEKSU PRAWA KANONCZNEGO
stanowiące oparcie dla zadań animacyjnych Duchowej Adopcji.
Kodeks Prawa Kanonicznego dopuszcza pełnienie niektórych posług liturgicznych przez świeckich
wiernych. Nie różnicuje ich jednak kategoriami osób świeckich.
"Tam, gdzie doradza konieczność Kościoła, z braku szafarza także świeccy... mogą wykonywać
w ich zastępstwie posługę słowa i przewodniczyć modlitwie liturgicznej (KPK, kan. 230, par. 3).
Mogą też wykonywać czynności lektora, komentatora, lub kantora" (KPK, kan. 230, par. 2).
Świeccy wierni jednak nie mogą udzielać błogosławieństwa, która to czynność jest zastrzeżona
dla szafarza (KPK, kan. 943). Zakres czynności pomocniczych w liturgii dotyczący świeckich wiernych
- tak dozwolonych, jak i zastrzeżonych, obowiązuje również animatora Duchowej Adopcji

UTRWALANIE DUCHOWEJ ADOPCJI POGŁĘBIONĄ MODLITWĄ
Zbiorowa modlitwa adoptujących jest wyrażana najgodniej przez adorację Najświętszego Sakramentu,
a intencje modlitwy w obronie życia, rodziny i Duchowej Adopcji, są tej adoracji najgłębszą i najbardziej
powszechną potrzebą wiernych.
Adoracja Najświętszego Sakramentu jest wielkim Dobrem uświęcającym i wspomagającym, dlatego
powinna być gorliwie praktykowana.
Na jej program mogą się składać np. rozważania Ojca Świętego, modlitwy, pieśni kościelne oraz cisza
kontemplacyjna, a jej intencjami mogą być: zanoszone anonimowo modlitwy o uzdrowienie z post-
aborcyjnego syndromu, wypraszanie łask i darów Ducha Świętego potrzebnych matkom bezskutecznie
oczekującym potomstwa, matkom w stanie błogosławionym oraz małżeństwom i rodzinom
w najróżniejszych potrzebach życiowych.
Takie adoracje poszerzają krąg osób potrzebujących wsparcia, są czynnikiem wzrostu pobożności
parafian i inspirują do podejmowania adopcyjnego apostolstwa.
Z kolei, z gorliwości religijnej animatora Duchowej Adopcji wynika obowiązek zadbania, by adoracja
trwała przez długi okres czasu i bez przerwy - od niej bowiem zależy, czy to dzieło będzie elementem
trwałym w parafii, czy tylko jednorazową inicjatywą.
Duchowa Adopcja może być uważana za utrwaloną w parafii, gdy proboszcz parafii potwierdzi włączenie
jej do liturgii nabożeństw, wprowadzając przynajmniej jeden stały termin przyrzeczeń adopcyjnych
w roku oraz Adoracje Najświetszego Sakramentu w obronie życia, rodziny i Duchowej Adopcji.
Dla udokumentowania, że Duchowa Adopcja została utrwalona w parafii w stałych terminach w roku
przyrzeczeń adopcyjnych, wysyłane są deklaracje wsparcia tej inicjatywy podpisane przez ks. proboszcza
na adres:

Ośrodek Informacji Ruchu Krzewienia Duchowej Adopcji
80 526 Gdańsk Brzeźno
ul. K. Dunikowskiego 1/A m. 6

___________________________