 |
||
|
|
||
 |
||
|
| 9/2 Różne rodzaje adopcyjnego zaangażowania Duchowa adopcja dziecka poczętego zagrożonego zagładą jest dobrym i społecznie pożytecznym dziełem. Dla jej prężnego i harmonijnego rozwoju wymagane jest współdziałanie trzech podmiotów: osób adoptujących, animatorów oraz krzewicieli idei, pod opieką osób duchownych. ZAANGAŻOWANIE SIĘ ADOPTUJĄCEGO ma przebieg następujący: Pewien chrześcijanin dowiaduje się o nowej nieznanej mu inicjatywie dotyczącej obrony życia dzieci nienarodzonych. Wypowiedź głosiciela bardzo go poruszyła, ponieważ jest człowiekiem wrażliwym, a być może ma jakąś udrękę sumienia, związaną z jego własnym problemem. Zaczyna głęboko rozważać możliwość swojego osobistego zaangażowania się. Czy dotrwa w modlitwie przez 9 miesięcy, czy nie złamie złożonego Bogu przyrzeczenia? Wreszcie zdecydował się podjąć Duchową Adopcję. Potem, to już codzienna modlitwa i praktykowanie w intencji nieznanego dziecka. Oddanie cząstki swojego dobra maleńkiej niewinnej istocie. Gdy do końca wypełnił adopcyjną obietnicę, odczuł satysfakcję z dobrze spełnionego uczynku i postanawia kontynuować cyklicznie adopcje duchowe, co raz nowych nieznanych istot ludzkich, czując się ich dobroczyńcą. Od niego wkrótce o podejmowanych adopcjach dowiedział się pewien jego przyjaciel. Chciałby również zaangażować się, ale pracuje na morzu, już wkrótce wypływa w rejs i nie będzie mógł złożyć w kościele swojego przyrzeczenia w sposób uroczysty. Ktoś kompetentny wyjaśnia mu, że w takim przypadku swoje przyrzeczenie może złożyć prywatnie przed Krzyżem lub świętym Obrazem w dowolne święto. Z takiego przywileju mogą korzystać osoby w sędziwym wieku, obłożnie chorzy, niepełnosprawni słabo poruszający się itd. Ów przyjaciel skorzystał z takich możliwości i od 2 miesięcy wypełnia swoje chwalebne zobowiązanie. ANIMATOREM DUCHOWEJ ADOPCJI jest osoba, która Duchową Adopcję w parafii, lub w innych miejscach - zaszczepia, asystuje w liturgii przyrzeczeń, głosi również słowo objaśniające istotę posługi, warunki praktykowania, i informuje kandydatów jak mają postępować podczas liturgii przyrzeczeń. Jest też przewodnikiem zbiorowej modlitwy oraz organizatorem parafialnej wspólnoty: rodziny Duchowej Adopcji. KRZEWIENIE DUCHOWEJ ADOPCJI polega na rozbudzaniu inicjatywy, na jej upowszechnianiu, utrwalaniu w stałych terminach przyrzeczeń oraz na ochronie zasad ideowych przed deformacją ze strony pseudoreformatorów oraz na zabezpieczeniu przed zniszczeniem. Zasięg i zakres tych czynności, środki działania, predyspozycje krzewicieli, ich wiedza i doświadczenie składają się na całokształt zaangażowania krzewicielskiego. Z ważniejszych czynności w tym zakresie należy wymienić działalność misyjną w kraju i za granicą, informację, wydawnictwo małych form i kolportaż, publikacje w mediach, organizowanie rekolekcji formacyjno-szkoleniowych dla animatorów Duchowej Adopcji, starania o powoływanie parafialnych kół zwolenników Duchowej Adopcji, zachęcanie ks. proboszczów parafii do włączania nabożeństw w obronie życia i Duchowej Adopcji w program liturgii nabożeństw parafialnych. Ustalenie stałych terminów przyrzeczeń D.A. stwarza szanse na cykliczne i długie praktykowanie inicjatywy w parafii. ___________________________ |
| 9/3 Działalność animacyjna Duchowej Adopcji W czasie uroczystości przyrzeczeń Duchowej Adopcji podczas Mszy św. w kościele, osobami składającymi przyrzeczenia opiekuje się animatorka względnie animator, którzy asystują przy ślubowaniu. Na czym polega ich działalność animacyjna? W działalności tej, dają się wyróżnić cztery etapy realizacji: zaszczepianie Duchowej Adopcji w parafii (również w zakonach, w seminariach duchownych, w szkołach, na pieszych pielgrzymkach), obsługa uroczystości przyrzeczeń w kościele, utrwalanie Duchowej Adopcji w parafii (w stałych terminach przyrzeczeń, w nabożeństwach, spotkaniach w kole parafialnym D.A.) oraz upowszechnianie inicjatywy poza własną parafią. ZASZCZEPIANIE DUCHOWEJ ADOPCJI W PARAFII Animator rozpoczyna zaszczepianie Duchowej Adopcji w parafii, od próby uzyskania przychylności księdza proboszcza dla nieznanej mu jeszcze inicjatywy. Wcześniej jednak powinna tym tematem zainteresować jakąś grupę osób z parafii, z jakąś parafialną wspólnotą i otrzymać obietnicę podjęcia się adopcyjnego obowiązku. Potem razem z tymi osobami stara się wyjednać zgodę proboszcza na zorganizowanie, w najbliższe święto Matki Bożej, uroczystych przyrzeczeń dla tej grupy wiernych. Przedstawia też temat homilii, do wygłoszenia przez celebransa podczas uroczystej Mszy św. Jeśli uzyska zgodę ks proboszcza, ma otwartą drogę do dalszej działalności animacyjnej; jeśli natomiast ks. proboszcz odmówi, animatorka nie powinna nalegać, lecz spróbawać z taką samą propozycją udać się do innej parafii. OBSŁUGA PRZYRZECZEŃ Animatorka, na tym etapie, czyni starania aby uroczystościom przyrzeczeń nadać bogatą oprawę liturgiczną, by przyrzeczenia złożyła jak największa liczba osób, na oczach bardzo licznie zgromadzonych wiernych, z okazji ważnych uroczystości kościelnych. W tym celu przygotowuje świece, omawia z celebransem program liturgii, a wcześniej jeszcze, na parafialnej tablicy ogłoszeń, zamieszcza interesującą i zachęcającą informację o mającej się odbyć uroczystości przyrzeczeń adopcyjnych. Również w ogłoszeniach parafialnych po Mszach św. poprzedniego tygodnia, powinny być podawane informacje o mających się odbyć przyrzeczeniach. Podczas celebry przyrzeczeń, animator przekazuje wiernym informacje związane z Duchową Adopcją. Po uroczystości przyrzeczeń animator organizuje spotkanie wspólnotowe adoptujących, podczas którego usiłuje zapoczątkować wspólnotowe spotkania parafialnego koła D.A. Takie spotkania prowadzić powinien animator pod opieką wyznaczonego przez ks. proboszcza kapłana. Program spotkań wspólnotowych może m.in. obejmować poradnictwo w zakresie praktyk adopcyjnych, nabożeństw w obronie życia, nauk i formacji duchowych w oparciu o tematy D.A., tematy związane z rodziną, małżeństwem które można znaleźć w naukach Katechizmu Kościoła Katolickiego, dzielenie się Bożonarodzeniowym Opłatkiem, i Wielkanocnym jajkiem itp. UPOWSZECHNIANIE Najskuteczniej, można upowszechniać Duchową Adopcję zaszczepiając ją w kilku innych parafiach, poza własną. Można to robić wprowadzając we wszystkie czynności animacyjne nowego kandydata-animatora z tejże parafii. Czynności te polegać będą na świadczeniu pomocy w głoszeniu słowa (dostarczenie referatu nt. obrony życia, i kryteriów Duchowej Adopcji), wyjednywaniu przychylności ks. proboszcza dla zaszczepiania inicjatywy w jego parafii itd. Animator może upowszechniać Duchową Adopcję publikując artykuły na jej temat, w mediach, publikując świadectwa własne i obce o owocach działalności adopcyjnej. Dla poprawnego wypełniania swoich obowiązków animator Duchowej Adopcji powinien posiadać odpowiednie predyspozycje osobowe: - mieć poprawną formacje religijną - posiadać zdolność głoszenia słowa - posiadać wiedzę nt. obrony życia nienarodzonych, ogólną orientację dot. medycyny prenatalnej, znać problematykę Duchowej Adopcji, stanowisko Kościoła w sprawie ochrony macierzyństwa i rodziny (wiedzę taką można zdobyć posługując się Katechizmem Kościoła Katolickiego) REGULACJE PRAWNE KODEKSU PRAWA KANONCZNEGO STANOWIĄCE OPARCIE DLA ZADAŃ ANIMACYJNYCH DUCHOWEJ ADOPCJI Kodeks Prawa Kanonicznego dopuszcza pełnienie niektórych posług liturgicznych przez świeckich wiernych. Nie różnicuje ich jednak kategoriami osób świeckich. "Tam, gdzie doradza konieczność Kościoła, z braku szafarza także świeccy... mogą wykonywać w ich zastępstwie posługę słowa i przewodniczyć modlitwie liturgicznej (KPK, kan. 230, par. 3). Mogą też wykonywać czynności lektora, komentatora, lub kantora" (KPK, kan. 230, par. 2). Świeccy wierni jednak nie mogą udzielać błogosławieństwa, która to czynność jest zastrzeżona dla szafarza (KPK, kan. 943). Zakres czynności pomocniczych w liturgii dotyczący świeckich wiernych - tak dozwolonych, jak i zastrzeżonych, obowiązuje również animatora Duchowej Adopcji UTRWALANIE DUCHOWEJ ADOPCJI POGŁĘBIONĄ MODLITWĄ Zbiorowa modlitwa adoptujących jest wyrażana najgodniej przez adorację Najświętszego Sakramentu, a intencje modlitwy w obronie życia, rodziny i Duchowej Adopcji, są tej adoracji najgłębszą i najbardziej powszechną potrzebą wiernych. Adoracja Najświętszego Sakramentu jest wielkim Dobrem uświęcającym i wspomagającym, dlatego powinna być gorliwie praktykowana. Na jej program mogą się składać np. rozważania Ojca Świętego, modlitwy, pieśni kościelne oraz cisza kontemplacyjna, a jej intencjami mogą być: zanoszone anonimowo modlitwy o uzdrowienie z postaborcyjnego syndromu, wypraszanie łask i darów Ducha Świętego potrzebnych matkom bezskutecznie oczekującym potomstwa, matkom w stanie błogosławionym oraz małżeństwom i rodzinom w najróżniejszych potrzebach życiowych. Takie adoracje poszerzają krąg osób potrzebujących wsparcia, są czynnikiem wzrostu pobożności parafian i inspirują do podejmowania adopcyjnego apostolstwa. Z kolei, z gorliwości religijnej animatora Duchowej Adopcji wynika obowiązek zadbania, by adoracja trwała przez długi okres czasu i bez przerwy - od niej bowiem zależy, czy to dzieło będzie elementem trwałym w parafii, czy tylko jednorazową inicjatywą. Duchowa Adopcja może być uważana za utrwaloną w parafii, gdy proboszcz parafii potwierdzi włączenie jej do liturgii nabożeństw, wprowadzając przynajmniej jeden stały termin przyrzeczeń adopcyjnych w roku oraz Adoracje Najświetszego Sakramentu w obronie życia, rodziny i Duchowej Adopcji. Dla udokumentowania, że Duchowa Adopcja została utrwalona w parafii w stałych terminach w roku przyrzeczeń adopcyjnych, wysyłane są deklaracje wsparcia tej inicjatywy podpisane przez ks. proboszcza na adres: Ośrodek Informacji Ruchu |
| 9/4 Zasady przygotowania i przeprowadzania przyrzeczeń Duchowej Adopcji w kościele Zasadą jest, żeby główne składniki posłannictwa Duchowej Adopcji, którymi są - rekolekcje poprzedzające przyrzeczenia adopcyjne - przyrzeczenia Duchowej Adopcji - nabożeństwa w obronie życia - czuwanie przed Najświętszym Sakramentem w intencji obrony życia poczętego - nabożeństwa na zakończenie 9-miesięcznej adopcji odbywały się w kościele, wobec całej wspólnoty ludzi wierzących i na jej oczach po to, żeby uwrażliwiać, zachęcać do wspólnej modlitwy, przywracać prawość sumień i wzbudzać chrześcijańską miłość miłosierną. Informacje o miejscu i godzinie rekolekcji poprzedzających D.A. powinny być publikowane na tablicach ogłoszeń parafialnych, w parafialnej |
|
CELEBRANS: Cała grupa adoptujących podchodzi bliżej ołtarza. CELEBRANS: HYMN DO DUCHA ŚWIĘTEGO CELEBRANS wygłasza Słowo Boże, które kończy, zwracając się do osób przyrzekających: Po Słowie Bożym następuje PRZEKAZANIE ŚWIATŁA CHRYSTUSA osobom przyrzekającym. CELEBRANS: Celebrans podchodzi z zapalonym Paschałem do przyrzekających i zapala kolejno ich świece. CELEBRANS: • Najświętsza Panno, Bogarodzico Maryjo, wszyscy Aniołowie i Święci CELEBRANS: Następuje modlitwa wiernych przygotowana przez przyrzekających. |
|
© Zdzisław Arkuszyński, Gdańsk. All rights reserved. |