Choć bywają różne sytuacje w życiu człowieka, to ta inicjatywa skierowana jest w stronę kobiet, które ukrywają ciążę przez cały czas jej trwania, same rodzą bez opieki medycznej w szpitalach, a po urodzeniu dziecka nie są w stanie tego problemu udźwignąć. "Okno życia" jest wyciągnięciem ręki przede wszystkich w stronę tych kobiet. Sytuacja nieoczekiwanej i niechcianej ciąży może doprowadzić do zabójstwa nienarodzonego dziecka.

Ale swoje nowo narodzone dziecko mogą przynieść i pozostawić w "oknie życia" również te matki, które z różnych powodów przerasta ciężar macierzyństwa:
        - z braku możliwości wychowania,
        - z powodu młodego wieku,
        - z braku środków materialnych.

Problemem, który istniał i został pozytywnie rozwiązany dla tej inicjatywy, był aspekt prawny przedsięwzięcia i procedury związane z zapewnieniem pozostawionemu dziecku odpowiedniej opieki zastępczej. Istotną rolę odegrała tu współpraca z Caritasem w skali całego kraju. Caritas oraz hierarchia Kościoła, to organizatorzy inicjatywy "okien życia" w Polsce.

Godnym uwagi jest fakt ustanowienia przez Kościół roku 2009 "Rokiem Troski o Życie",
w którym inicjatywa "okna życia" znalazła swoją promocję i punkt oparcia.
W tej sytuacji, matka znajdująca się w trudnej sytuacji życiowej może zawsze liczyć na specjalistyczną pomoc, którą uzyska w ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych, ośrodkach interwencji kryzysowej czy w Caritas.

Warto też mieć świadomość, że "okno życia" to inicjatywa niezwykle cenna i moralnie poprawna. Za jego użytecznością i wykorzystywaniem przemawia kilka argumentów:
        - uświadomienie społeczeństwu, że życie jest święte i nienaruszalne i że każdy
          ma prawo do życia
        - matka może anonimowo i bez szkodliwych następstw zostawić dziecko dając
          mu tym samym szansę na dobre i godne życie
        - rodziny zamierzające adoptować dzieci będą mogły mieć je szybciej prawnie
          zatwierdzone.

Jest ciekawostką historyczną, że pierwsze tego typu miejsce - okno życia - pojawiło się już w XIII w. w Krakowie. Dokładnie w 1220 r., gdy ówczesny krakowski biskup sprowadził do miasta zakon Sióstr Kanoniczek Ducha Św. ("duchaczek"). W ich kościołach przy furcie było miejsce, w którym anonimowo można było pozostawić dziecko na wychowanie. Nie było to nic innego, jak właśnie swoiste "okno życia".

"Do "okna życia" mogą przynieść swoje nowo narodzone dzieci te matki, które z różnych powodów przerasta ciężar macierzyństwa: z braku możliwości wychowania, z powodu młodego wieku, z powodu nieoczekiwanej ciąży, z braku środków materialnych. Sytuacja nieoczekiwanej ciąży może doprowadzić do decyzji krańcowej, do zabójstwa nienarodzonego dziecka. Nie podnoście ręki na życie, gdyż jest darem Boga. Pozwólcie urodzić się dziecku. Każde dziecko - nawet nieoczekiwane - jest darem Boga. Okno Życia nie naprawi wszystkich problemów związanych z narodzinami nieoczekiwanych dzieci. Pragniemy jednak, aby było ratunkiem, chociaż dla niektórych. Niech będzie też znakiem i przypomnieniem, że są pośród nas ludzie, gotowi zaadoptować i wychować niechciane dziecko" - pisze w komunikacie do diecezjan ksiądz biskup ordynariusz Kazimierz Ryczan.



Opis "okna życia"

"Okno życia" jest ciepłą i wentylowaną kabiną, wbudowaną w ścianę budynku (najczęściej siedziby żeńskiego zgromadzenia zakonnego), dostępną bez przeszkód z zewnątrz dla każdego. Okno jest otwierane swobodnie od strony zewnętrznej.
Kiedy dziecko zostaje włożone do "Okna", włącza się sygnał alarmowy; przywołuje siostry zakonne, które natychmiast zabierają dziecko i zapewniają mu opiekę pielęgnacyjną. We wnętrzu kabiny znajduje się kołyska albo leżaczek, w którym można dziecko ułożyć. W oknie zamontowana jest szyba ze szkła matowego, od wewnątrz nie można więc zobaczyć, kto dziecko pozostawił. To zapewnia pełną anonimowość osobie, która pozostawia dziecko w "oknie życia". Okno bywa też wyposażone w inkubator dla tzw. "wcześniaków".



Procedury związane z przyjęciem i adopcją

Gdy ktoś z zewnątrz otwiera okno i usiłuje ingerować do wnętrza kabinki uruchamia się alarm. Siostry zakonne natychmiast przybiegają i wyjmują z kabiny dziecko, które bezzwłocznie trafia do szpitala na oddział noworodków, gdzie przechodzi badania.
O jego dalszym losie decyduje sąd. Siostry mają obowiązek natychmiast o zdarzeniu powiadomić szpital, policję, sąd i ośrodek adopcyjny. Do momentu przyjazdu karetki pogotowia mają również obowiązek zaopiekować się maleństwem. Wszystko, każdą wykonaną przy nim czynność, a także stan dziecka i okoliczności, w jakich trafiło ono do okna życia, mają obowiązek dokładnie opisać i kartę z tymi informacjami przekazać wraz z dzieckiem do szpitala.

Ze szpitala, po przejściu niezbędnych badań trafia do pogotowia opiekuńczego. I dalej po około 2 tygodniach przekazywane jest do adopcji - do rodziny zastępczej. Data znalezienia dziecka w "oknie życia", jest przyjmowana jako data jego urodzin.

Matka, która decyduje się na odrzucenie dziecka, tym samym zrzeka się praw rodzicielskich. Zachowuje anonimowość i z powodu odrzucenia obowiązków rodzicielskich w sposób humanitarny, nie stwarzający zagrożenia dla życia dziecka, nie ponosi żadnych prawnych konsekwencji.



Okno życia
(z Wikipedii, wolnej encyklopedii)

Okno życia - specjalnie przygotowane miejsce, w którym każda matka może anonimowo zostawić nowonarodzone dziecko nie narażając jego lub siebie na niebezpieczeństwo.

Okno matka może otworzyć z zewnątrz. W środku jest miejsce na pozostawienie niemowlęcia. Zamontowane jest tam ogrzewanie oraz wentylacja. Po otwarciu okna uruchamiana jest sygnalizacja, która dyskretnie i bezpiecznie wzywa znajdujących się w pobliżu opiekunów, którymi są zazwyczaj siostry zakonne. Pozostawiony noworodek znajduje się w inkubatorze do czasu przyjazdu pogotowia ratunkowego. Dziecko przechodzi badania w szpitalu, a następnie kierowane jest do pogotowia rodzinnego. Równolegle uruchamiana jest procedura ustalenia tożsamości i droga adopcyjna. Dzieci z okna mogą prędko trafić do adopcji, a w czasie okresu trwania procedury adopcyjnej przebywają już u nowej rodziny co zapobiega chorobie sierocej.

W Polsce Okno życia jest oznaczone herbem Jana Pawła II i logo Caritas. Idea stworzenia takich miejsc zrodziła się z inicjatywy Wydziału Rodziny Kurii Metropolitalnej oraz Caritas Archidiecezji krakowskiej przed pierwszą rocznicą śmierci Jana Pawła II. Celem stworzenia Okna życia było, umożliwienie matkom, które nie mogą lub nie chcą opiekować się swoim nowo narodzonym dzieckiem, anonimowe porzucenie go.

Pierwsze Okna życia w Polsce otwarte zostało w Krakowie u sióstr nazaretanek przy ul. Przybyszewskiego 39. Powstało w marcu 2006. Do listopada 2009 uratowano dzięki niemu 11 dzieci: siedem dziewczynek i czterech chłopców. Do marca 2010 w 37 oknach życia udało się uratować 28 noworodków.



Okna życia w Polsce